به نام خداوند الهام بخش

با سلام به دوستان عزیزم لطف کنید سکوت چند ماهه ی مرا

رود شعر جاری بود ولی من برای وبلاگ نوشتن انگیزه نداشتم. نمی دانم چرا ؟  

دلش درون سیه چال تن کفک زده بود

کسی نشسته به زخم دلش نمک زده بود

کسی که بر تل ویرانه های خانه ی او

نشسته با سر پرشور نی لبک زده بود

نشانه بود  ز رویش، ز رشد، زایایی

چقدر خوب طبیعت ورا محک زده بود

نه اهل فکر نه منطق، نه عقل و نه ادراک

همیشه دیگری او را به خود یدک زده بود

گداخت آتشی و خویش را دران سوزاند

نمرد و ماند، فقط گونه هاش لک زده بود

سیاه و سرخ نشسته به چهره ی زردش

زبس که از رگ او خون جان شتک زده بود

نداشت یک دو سه دندان به چاله ی دهنش

چرا که همسرش او را شبی کتک زده بود!

بقدر نیمه ای از مرد خویش می ارزید

بشر نبود، خدا هم به او کلک زده بود

ز پشت پنجره دیدم زنی که مثل زنان

میان کوه غم و درد قنبرک زده بود...

توضیح : بعد از خواندن کتاب هزار خورشید تابان

از نویسنده ی افغانی خالد حسینی سروده شد.