باغ شقایق

کاش اینجا کنار من بودی

navvabi — Thu, 04 Jun 2009 11:51:11 GMT

به نام خداوند الهام بخش

کاش اینجا کنار من بودی زندگی بی تو رنگ غم دارد

دل من در تمامی لحظات چیزی از جنس عشق کم دارد

نوبهارست ونور باریده گرمی وشوق وشور باریده

در زوایای سینه ام اما این هوای عجیب دم دارد

روی کردم به سمت وسوی خدا شکوه کردم کمی ونالیدم

دست من را گرفت در دستش گفت دنیاست پیچ وخم دارد

غرق لبخند برجهان بنگرجلوه ی زندگی تماشایی است

پاک کن این نگاه بارانی از چه چشمت همیشه نم دارد؟

سرخ رو باش مثل غنچه ی باغ دل بده دل بورز دل خوشدار

زردی ازروی گونه ات بزدازندگانیست زیروبم دارد

وحشت از سردی زمستانست ترس برگشتن خزان در دشت

نبض گل گرچه می زند پربیم شوق رانیز دم به دم دارد

زیر آوای دلنشین نسیم روبه رویم شکوفه می رقصد

همره شادی این جهان اما گاه رنجی نهفته هم دارد

بگشایید دفتر شعرم باز هم از نگفته سرشارم

بگذارید تا فروریزد اشکهایی که این قلم دارد

باید امشب زجای برخیزم روبه آفاق دیگری بروم

نفسم تک شماره شد اینجا شاید این آشیانه سم دارد

می نشینم کنار پنجره ام دیده بر راه دور می دوزم

مثل ابر بهار می بارد آسمان چهره ای دژم دارد

گر پریدن بدون پر نشود می روم فکر دیگری بکنم

گفته اند این جهان چنان دریاست گرکه دریاست یک بلم دارد

17-1-88

navvabi — Thu, 09 Apr 2009 05:19:18 GMT

با سلام به همه دوستان.

ششمین کتاب شعر من با نام «یادمان باشد» به چاپ رسید. برای تهیه آن می توانید به آدرس های زیر مراجعه نمائید:

تهران، میدان شهید لواسانی( فرمانیه)، نبش پاسداران، کتابفروشی یونیسف

تهران، میدان فاطمی، ابتدای کوچه کامران، پلاک ۲۸، طبقه ی سوم، دارالترجمه ی رسمی زبانها

بی شک از دانستن نظراتتان در مورد این کتاب بسیار خوشحال می شوم.

navvabi — Thu, 02 Apr 2009 11:54:29 GMT

گفتی که نماز شب بخوانم خواندم

هر غیر خدا را زدل خود راندم

دست تو گرفته با تو همراه شدم

گفتی نکند به گل بمانم ماندم

***

از آنچه که بر تو میرسد شکوه نکن

گر صد بشود شبی نود شکوه نکن

اینها همه در کتاب هستی ثبت است

خوشحال بمان زخوب و بد شکوه نکن

***

آهسته بگو خدا صدا می شنود

یک یک همه گفتار تو را می شنود

با لهجه ی شیرین دعا حرف بزن

آوای تو را زهر کجا می شنود

***

امسال بهار شور وحالی دارد

پرواز پرنده قیل وقالی دارد

با این دل پاییزی مغموم بگو

او نیز خدای لایزالی دارد

***

انگار که قانون خدا گم شده است

از خاطر جمع ما وفا گم شده است

کفرست وگنه زبان من لال ولی

انگار خود خود خدا گم شده است

***

نام تو میان واژه ها پنهانست

هر شعر سرودم سخنت درآنست

در تک تک سطرهای من دیده شدی

دوراز تو ترانه بی دل وبی جانست

***

من معنی درد را نمی دانستم

نیرنگ ونبرد را نمی دانستم

در پیش نگاهم گل وگندم می رست

این چهره ی زرد را نمی دانستم

***

او بود کسی که باغ گندم را دید

اوبود که از میوه ی ممنوعه چشید

او بود که آدمیت از یادش رفت

من بی گنهم چنین عقابم نکنید

***

تا زندگی ات اینهمه زیباست بخند

تا رنگ رخت چو گل فریباست بخند

چون غنچه نباش اینچنین تو در تو

بگشای لب و به هرچه هرجاست بخند

***

برخیز وبیا که نوبهارآمده است

نور وگل وسبزه برگ وبارآمده است

انگار که همراه نسیم از ره دور

تنبور و دف و نی و ستارآمده است

***

مجموعه رباعیات کتاب آینده من بنام "در تنگ بلور" انتشارات هنر رسانه اردیبهشت

navvabi — Mon, 16 Feb 2009 13:31:18 GMT

ما صاحب کردار و کلام نیکیم

ما پیرو پندار وپیام نیکیم

با خلق خدا بگو که ما یار خدا

دنباله رو گفته و گام نیکیم

***

اسطوره و تاریخ نمی دانم چیست؟

سنگی شده ام میخ نمی دانم چیست؟

با کهنه حکایات فریبم ندهید

اینها همه از بیخ نمی دانم چیست؟

***

هر برگ که از درختی افتاد ازوست

هر غنچه ی گل که رفت بر باد ازوست

تسلیم همیشگی فرمان وی ام

هر داد ازوست هرچه بیداد ازوست

***

آهسته بگو خدا صدا می شنود

یک یک همه گفتار تو را می شنود

با لهجه ی شیرین دعا حرف بزن

آوای تو را زهر کجا می شنود

***

یک زندگی ساده برایم بگذار

تنها دو سه سجاده برایم بگذار

باید که تمام شب مناجات کنم

من رفتنی ام جاده برایم بگذار

***

انگار که قانون خدا گم شده است

از خاطر جمع ما وفا گم شده است

کفرست وگنه زبان من لال ولی

انگار خود خود خدا گم شده است

***

شیشه است دلم وقت دعا می شکند

هنگام بیان یاخدا می شکند

هر چند درون خود نگاهش دارم

آخر به نوای ربنا می شکند

***

قد قامتمان به قامت یک کوهست

در ظاهرمان یاد خدا بشکوهست

اما چه کنیم موج تزویر و دروغ

در روح ریاپرورمان انبوهست

***

رکعت رکعت خمیدی وراست شدی

کوتاه و بلند بی کم وکاست شدی

اما تو بگو برای مخلوق خدا

آنسان که خدایت از تو می خواست شدی؟

یک نقطه ی رنگین: کتاب جدید

navvabi — Wed, 15 Oct 2008 04:39:18 GMT

با سلام

مجموعه شعر جدیدی از من با نام « یک نقطه ی رنگین» منتشر شده است. این کتاب شامل شعرهایی برای کودکان و نوجوانان است. برای تهیه ی آن می توانید به این آدرس مراجعه نمائید:

میدان شهید لواسانی( فرمانیه)، نبش پاسداران، کتابفروشی یونیسف

بی شک از دانستن نظراتتان در مورد این کتاب بسیار خوشحال می شوم.

نمی شود؟!...

navvabi — Fri, 25 Jul 2008 16:08:18 GMT

نمی شود بگذاری تورا نگاه کنم ؟

نمی شود که نگاهی به قرص ماه کنم؟

نمی شود بدرخشی به سرزمین دلم؟

نمی شود شب دل را چنان پگاه کنم؟

نمی شود بگذاری که شانه هایت را

برای این تن تاخورده تکیه گاه کنم؟

نمی شود که بمانی کنار من تا من

به زیر سایه ی مهرت کمی پناه کنم؟

اگرچه عشق مرا اشتباه می دانی

نمی شود بگذاری که اشتباه کنم؟

اگر که دل به تو دادن گناه بوده نخست

نمی شود که من این بار هم گناه کنم؟

نمی شود بنشینی؟ نمی شود نروی؟

که زیر چتر تو احساس سر پناه کنم؟

نمی شود بگذاری که لااقل این بار

به عشق بی ثمر خود تو را گواه کنم؟

مادر من

navvabi — Fri, 04 Apr 2008 09:44:18 GMT

به نا م خداوند هشتادو هفت،

به نام خداوند احساس و عشق،

به نام خداوند مهرو منیر،

با سلام و تبریک سال نو به دوستداران شعر...

مهربان، کم سخن، بی هیاهو

مادر من مقدس ترین بود

کار او فکرو ذکر و نیایش

در تمام جهان بهترین بود

گوشه ی پشت بامی و فرشی

گفتگو با خدا پیشه ی او

شادمانی برای عزیزان

بود دائم در اندیشه او

هرچه گنجشک و هرچه کبوتر

جیره خوار دعاهای نابش

هر پرنده که پر میزد آنجا

دانه می ریخت می داد آبش

گوشه ی بام خاموش خانه

وقت مغرب چه مغرور می شد

با ورود خدا شاد و خرسند

خنده می کرد و پر نور می شد

رنگ تسبیح مادر، همیشه

رنگ یاقوت احساس او داشت

می نشست و ز گلواژه ی اشک

روی سجاده اش نقره می کاشت

دور از اصل خود مانده اما

با خدا همره و همنشین بود

درد دلها پراز سوز و اندوه

نغمه ی ناله اش آتشین بود

چون که تاریکی شب سرانجام

می رسید از رهش دامن افشان

قلب او میشد آرام و شفاف

مثل آرامش بعد طوفان

تا غروب دگر منتظر بود

بام خاکستری رنگ خانه

تا که مادر دوباره بیاید

از خدایش بگیرد نشانه

9-1-87

و این شعر هم برای 8 مارس...

navvabi — Sat, 08 Mar 2008 15:26:18 GMT

به نام خداوند الهام بخش

با سلام به دوستان عزیزم لطف کنید سکوت چند ماهه ی مرا

به حساب عدم الهام بخشی خدایم نگذارید.

رود شعر جاری بود ولی من برای وبلاگ نوشتن انگیزه نداشتم. نمی دانم چرا ؟

دلش درون سیه چال تن کفک زده بود

کسی نشسته به زخم دلش نمک زده بود

کسی که بر تل ویرانه های خانه ی او

نشسته با سر پرشور نی لبک زده بود

نشانه بود ز رویش، ز رشد، زایایی

چقدر خوب طبیعت ورا محک زده بود

نه اهل فکر نه منطق، نه عقل و نه ادراک

همیشه دیگری او را به خود یدک زده بود

گداخت آتشی و خویش را دران سوزاند

نمرد و ماند، فقط گونه هاش لک زده بود

سیاه و سرخ نشسته به چهره ی زردش

زبس که از رگ او خون جان شتک زده بود

نداشت یک دو سه دندان به چاله ی دهنش

چرا که همسرش او را شبی کتک زده بود!

بقدر نیمه ای از مرد خویش می ارزید

بشر نبود، خدا هم به او کلک زده بود

ز پشت پنجره دیدم زنی که مثل زنان

میان کوه غم و درد قنبرک زده بود...

توضیح : بعد از خواندن کتاب هزار خورشید تابان

از نویسنده ی افغانی خالد حسینی سروده شد.

ریشه در خاک

navvabi — Thu, 13 Dec 2007 18:15:30 GMT

با ياد خدا

گر شاخه هايم شكستند من در زمين ريشه دارم

ميرويم از سوي ديگر زين غم چه انديشه دارم

نستوهم و برقرارم در جاي خود استوارم

با روح وجاني بدين سان كي ترسي ازتيشه دارم؟

پرواي بشكستنم نيست انديشه ي رستنم نيست

با سنگ سازش ندارد قلبي كه از شيشه دارم

دل را زفرياد توفان هر گز هراسي نباشد

در عمق پنهان جنگل چون باغبان بيشه دارم

بر روي بال سپيده تا آسمان مي شتابم

آيين من عشق و ايثار مهر خدا پيشه دارم

مي رويم ومي خروشم هرگز نبيني خموشم

در خاك سردم نظر كن بنگر ببين ريشه دارم

صورت مسا له را پاك كنيد

navvabi — Fri, 30 Nov 2007 12:25:43 GMT

به نام خدا

صورت مسا له را پاك كنيد

كه دگر عاجزم از حل كردن

پرم از ولوله ي فكر پريش

تا كي انديشه ي مهمل كردن

زندگي مثل معمايي گنگ

مي خورد ريشه ي انديشه مان

چيستانها همگي مي جوشند

مثل خون در رگ و در ريشه مان

غرقه در موج علامات سوال

با كسان دشمن و باخود به نبرد

راز زايندگي انسان چيست ؟

آسمان را چه كسي برپا كرد؟

راه خود را به خطا مي پوييم

مي رسيم آخر هركار به هيچ

خسته در خويش فرو مي ما نيم

راه دورست وهدف پيچا پيچ

كاش در راه رسيدن به خدا

فكر بالي و پري مي كرديم

يا هما نگونه كه او از ما خواست

زندگي را سپري مي كرديم